Θλίψη ή κατάθλιψη: αναγνωρίστε τις διαφορές

Η διάκρισή τους είναι σημαντικό να λάβουμε βοήθεια εάν είμαστε σε κατάθλιψη και να κατανοήσουμε σε άλλες περιπτώσεις την εξελικτική έννοια της θλίψης. Μπορεί να συμβάλει στη σύγχυση της θλίψης με την κατάθλιψη , αλλά η διάκρισή τους είναι ζωτικής σημασίας για να καταλάβουμε εάν περνάμε μια στιγμή βαρετή ή εάν είμαστε θύματα μιας πραγματικής ψυχολογικής παθολογίας που απαιτεί τη βοήθεια ενός επαγγελματία.

Θλίψη ή κατάθλιψη; Μαθαίνουμε να τα διακρίνουμε

Η θλίψη είναι μια κατάσταση ψυχικής που χαρακτηρίζεται από ταλαιπωρία και χαμηλή διάθεση , λόγω ενός συγκεκριμένου πόνου και μερικές φορές μιας αίσθησης δυσλειτουργίας . Είναι γενικά παροδική, αλλά η διάρκειά της είναι πολύ μεταβλητή: μπορεί να περάσει γρήγορα ή να διαρκέσει για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Μην αλλάζετε σημαντικά την απόδοση σχολείου ή εργασίας, μην θέτετε σε κίνδυνο τις σχέσεις σας .

Η κατάθλιψη είναι μια ψυχική ασθένεια που εμπίπτει στην κατηγορία των διαταραχών της διάθεσης , οι συνθήκες υπό τις οποίες ο ίδιος ο τόνος της διάθεσης μεταβάλλεται σε σημείο που δημιουργεί βαθιά ανησυχία και δυσκολία στη ζωή καθημερινά, επηρεάζοντας αρνητικά και στις σχέσεις Κοινωνική και εργασιακή. Έχει ορισμένα συγκεκριμένα συμπτώματα, τα οποία μπορείτε να βρείτε εδώ .

Η αναγνώριση και διάγνωση μιας κατάθλιψης είναι θεμελιώδης, διαφορετικά δεν μπορεί να θεραπευτεί, χειροτερεύει, γίνεται χρόνια. Είναι, ωστόσο, σημαντικό να μην σκεφτόμαστε να είμαστε θύμα της πρώτης θλίψης που καταλαβαίνουμε. Πολλοί άνθρωποι κατά λάθος κάνουν κατάχρηση της αυτοδιάγνωσης της κατάθλιψης , του άγχους ή του πανικού , συχνά βασίζονται σε πληροφορίες που βρίσκονται στο δίκτυο.

Έτσι, μπορούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι έχουν αυτό το πρόβλημα. Σκεφτείτε απλώς τον τρόπο με τον οποίο εκφράζουμε συχνά τον εαυτό μας σήμερα: χρησιμοποιούμε το «είμαι κατάθλιψη» για να επισημάνουμε ένα παροδικό άγχος ή μελαγχολία ή «είμαι πανικός» για καταστάσεις φυσιολογικής καθημερινής δυσκολίας . Οι όροι ψυχιατρική έχουν εισέλθει στην αλαζονεία στην κοινή χρήση γλώσσας, η οποία με τη σειρά της δημιουργεί και ενδυναμώνει καταστάσεις νου και ψευδείς αντιλήψεις για τον εαυτό του .

Γιατί συγχέονται συχνά; Ένα πρόβλημα των σχεδίων επικοινωνίας

Αποκαλώντας τον εαυτό σου λυπημένο … είναι λυπηρό! Αντίθετα, λέγεται ότι είναι κατάθλιψη μπορεί να κάνει ακόμη και ενδιαφέροντα , βαθιά, άξια προσοχής. Έτσι ορίζουμε τον εαυτό μας με αυτόν τον τρόπο για να κάνουμε τους εαυτούς μας ενδιαφέροντες; Όχι μόνο αυτό, αλλά επίσης: ο θρήνος είναι βασικά ένα επικοινωνιακό σχήμα που φαίνεται ότι λειτουργεί.

Δημιουργεί προσοχή, ξεπερνά επίσης τις αμηχανίες σιωπές όταν συναντάς έναν γνωστό: δεν παραπονιόμαστε για το χρόνο στο ασανσέρ; Όλα αυτά μπορούν να γίνουν μια συνήθεια για την οποία δεν παρατηρείτε . Ο κίνδυνος δεν είναι πλέον σε θέση να αισθάνεστε μόνο λυπημένοι, να ζήσετε μια αποθάρρυνση, να περάσετε από μια κρίση: κωδικοποιούμε αυτές τις καταστάσεις ως κατάθλιψη , ως κάτι που δεν είναι καλό και δεν αναμένεται να συμβεί.

Είναι αδύνατο να αισθάνεσαι ταραγμένος, ανήσυχος ή αποπροσανατολισμένος: μιλάμε αμέσως για πανικό, παραλήρημα, για «έξοδο από το μυαλό σου» . Είτε είσαι φυσιολογικός, δηλαδή δουλεύεις χωρίς να χάνεις ένα ρυθμό, ή είσαι άρρωστος, είσαι παράξενος, είσαι έξω.

Περίεργος: ως μια πλευρά προτείνεται συνεχώς η κουλτούρα του υπεράνθρωπου και της υπερήρωας που δεν χρειάζεται να ρωτήσουν γιατί, από την άλλη πλευρά, μόλις υπάρχει κάποιο πρόβλημα ψυχολογικό ή υπαρξιακό, χαρακτηρίζεται ως αποτυχία , καταφεύγοντας ακόμη και σε ψυχοτρόπους ναρκωτικά για να επιστρέψουν στη δουλειά.

Το δικαίωμα να είσαι απλά λυπημένος

Είναι επομένως απαραίτητο να ανακτήσουν την κατοχή των καταστάσεων του νου τους να μην αντιμετωπίσουν εάν αυτοί είναι άρρωστοι. Όχι επειδή υπάρχει κάτι λάθος στο να είσαι έτσι, φυσικά, αλλά επειδή μια δύναμη να το κάνεις καταλήγεις να πέσεις πραγματικά ήταν εσωτερικό μεγάλης σύγχυσης χειρότερα την ποιότητα της ζωής μας και εκείνων που ζουν μαζί μας. Τα συναισθήματά μας έχουν ένα γεγονός από όλα τα φυσικά.

Ο φόβος ή η θλίψη είναι μέρος της εμπειρίας του ανθρώπου. Μερικές φορές γίνεται κατάθλιψη ή άγχος , αλλά μόνο κατά καιρούς . Στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν διάθεση αυθόρμητες και αναπόφευκτες και, ταυτόχρονα, αντιπροσωπεύουν ένα απαραίτητο βήμα για την εξέλιξη ενός ατόμου ή την αντιμετώπιση ενός προβλήματος. Εάν είναι, είναι πιθανό να παραμείνει κολλημένος σε μια σύλληψη του εαυτού τους πολύ περιορισμένη , στην οποία κάθε συναίσθημα που αποκλίνει από έναν κανόνα εμφανίζεται ως πρόβλημα για θεραπεία.

Η εποχή της θλίψης

Η θλίψη είναι μια κατάσταση του νου που μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή , αλλά υπάρχουν μερικές περιόδους του έτους κατά τις οποίες είναι πιο εύκολο να αφήσετε τον εαυτό σας να συγκλονιστεί από αρνητικά συναισθήματα. Με την άφιξη του φθινοπώρου και αργότερα του χειμώνα και το κλίμα σκληρό και θλιβερό που χαρακτηρίζει, τυχαίνει να ακούτε ότι η δική σας κατάσταση του μυαλού αντανακλά το σκοτάδι που βλέπουμε έξω από το παράθυρο.

Η διάθεσή μας έχει έναν κύκλο ανάπτυξης, όπως και η φύση, η οποία περνά από μια διαφορετική φάση σε κάθε εποχή. Μετά τη θερινή περίοδο , που χαρακτηρίζεται από ελαφρότητα και αυθορμητισμό, η φθινοπωρινή θλίψη μας χτυπά απροσδόκητα. Τι να κάνω τότε; Ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεραστεί αυτή η περίοδος είναι μέσω της συνειδητοποίησης ότι η θλίψη δεν είναι μόνο προσωρινή, αλλά είναι επίσης απαραίτητη .

Επιτρέπουμε να θυμόμαστε τον εαυτό μας μέσα μας, ωθεί να κοιτάξουμε μέσα μας, να αναλογιστούμε και να αναλύσουμε τόσο βαθιά τα θέματα της ζωής που όπως είμαστε στην καρδιά . Είναι μια διαδικασία φυσική και απαραίτητη για να μπορέσουμε να ξανακερδίσουμε αυτήν την « ενέργεια που προέρχεται από μέσα και ότι στη συνέχεια θα πιέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που περιμένουμε να ξεκινήσουμε, απαλλαγμένο από το έρμα του παρελθόντος .

Η χρόνια θλίψη

Η θλίψη είναι « συγκίνηση ζωτικής σημασίας για την επεξεργασία των γεγονότων δυσάρεστων που συμβαίνουν, αλλά έχει επίσης τη δυνατότητα να ενεργήσει ως ερέθισμα για μια αλλαγή . Επομένως, μια περίοδος που χαρακτηρίζεται από αυτό το συναίσθημα και από το βαθύ προβληματισμό για εμάς ότι προκύπτει πρέπει να θεωρείται φυσιολογική.

Αλλά τι θα συμβεί αν αυτό το εσωτερικό της κακουχίας, ο πόνος και η δυσφορία δεν εξαφανιστούν ; Αυτό συμβαίνει αν συνεχίσουμε να νιώθουμε ηθικό , μέρα με τη μέρα; Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορούμε να μιλήσουμε για χρόνια θλίψη και, στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, για δυσθυμία .

Προέρχεται από μια μορφή κατάθλιψης που συνοδεύεται από μια συνεχή αίσθηση θλίψης και απελπισίας που επιμένει στο χρόνο, ακόμη και για χρόνια. Σε αυτήν την περίπτωση, ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της δυσφορίας είναι η επαφή με έναν ειδικό , ψυχολόγο ψυχοθεραπευτή ή ψυχίατρο, κάτι που μπορεί να υποδεικνύει την πιο κατάλληλη διαδρομή φροντίδας.

Η θλίψη χωρίς λόγο

Συχνά πιστεύουμε ότι η θλίψη θα πρέπει να επιβάλει έναν λόγο : είναι λυπηρό που έχασε ένα αγαπημένο άτομο, γιατί είχε μια μάχη με έναν φίλο, δεν είχε προαγωγή στη δουλειά. Εάν έχετε μια οικογένεια, ένα ικανοποιητικό επάγγελμα και ένα όμορφο σπίτι, δεν έχετε κανένα λόγο να είστε λυπημένοι! Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει.

Μερικές φορές η μελαγχολία έρχεται ακριβώς όταν στην επιφάνεια όλα φαίνονται καλά . Είναι ένα σήμα που προέρχεται από το βάθος, την ψυχή και που προσπαθεί να μας πει ότι χρειαζόμαστε μια αλλαγή , για να πάρουμε διαφορετική κατεύθυνση. Αυτά τα συναισθήματα δεν έρχονται απαραίτητα γιατί για εμάς υπάρχει κάτι το λάθος, αλλά για εμάς να βάλουμε στο παιχνίδι, να επιστρέψουμε για να δοκιμάσουμε τα συναισθήματα πιο δυνατά, να βελτιώσουμε και να μην μας κάνουν να βρισκόμαστε στις εγγυήσεις που στην πραγματικότητα είναι εμφανείς.